Μια άνομη σκέψη ξέμεινα, ανολοκλήρωτη
τροχιά ακλουθώ στους στεναγμούς και στα υπόγεια.
Σώμα μου άγονο,σε τούτο τον τόπο,
χίλιοι ζητιάνοι κύτταρά απλώνουν τα χέρια για ελπίδες.
Χαντάκια οι ρυτίδες μου κατακρημνίζουν χρόνων στοχασμούς
οι επιβαίνουσες αναμνήσεις με πωλούν, με ξέχασαν.
Των ματιών μου οι ίριδες γνέφουν αντίο αξεστόμιστα,
τα νύχια μου ξεστράτισαν, κουβαλούν παραισθήσεις αγγίγματος.
Μία στεγνή απόδειξη είσαι κι εσύ,
ένα απολίθωμα ανθρώπου.
Φεύγα.
Είναι αλήθεια αμαρτία να γερνάς;
Ή φλυαρία;
Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.
