
Η φοβερή πύλη
είναι φτιαγμένη μονάχα
για την πρόσοδο της αθανασίας
από το δομικό υλικό της σαρκός…
Για να τη προσεγγίσεις,
πρέπει να ματώσεις…
Για να την περάσεις,
πρέπει να πεθάνεις
text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved
Ένας ιστόκηπος γεμάτος χρώματα κι αρώματα, από τα εφηβικά μου χρόνια στην Ελλάδα ως και την εποχή της διαμονής μου στα εξωτερικό. Ένας ιστόκηπος που τελικά αγκαλιάζει τον κόσμο ολόκληρο, κι ίσως εκπέμπει και μηνύματα στους πιο μακρυνούς γαλαξίες.
Ξεκίνησα να γράφω λογοτεχνία και ποίηση από τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια. Στα δεκατέσσερα -και σε όλη την διάρκεια των μετέπειτα σχολικών μου χρόνων- άρχισα να δημοσιεύω μικρές ιστορίες στην λογοτεχνική εφημερίδα Ελλήνων και Κυπρίων "ο Νουμάς" και στην τοπική εφημερίδα "Κορινθιακός Λόγος". Στα πρώτα μου εφηβικά χρόνια το ενδιαφέρον μου για την συγγραφή έγινε πιο έντονο. Παρακινημένη από τους εξαίρετους πανεπιστημιακούς καθηγητές μου, Φώτη Δημητρακόπουλο και Μαρία Μαντουβάλου, άρχισα να γράφω πιο εντατικά. Παράλληλα, στο γεγονός αυτό συνετέλεσε και η γνωριμία μου με συγγραφείς και ποιητές, όπως η Κατερίνα Κατσίρη, ο Νίκος Περάκης, ο Τάκης Ιωαννίδης, ο Larry Cool, και πολλοί άλλοι.
Στα χρόνια των μεταπτυχιακών μου στην Αγγλία, ανακάλυψα τον υπέροχο κόσμο που μπορεί να προσφέρει το διαδίκτυο στην λογοτεχνία και την ποίηση. Επιδόθηκα και πάλι στην συγγραφή, αυτή τη φορά για να μπορώ να στέλνω τις σκέψεις μου σε μακρινούς αγαπημένους ανθρώπους, εκεί που μπορούσα να φτάσω μόνο νοητά, κι όχι πλέον φυσικά. Θεωρώ ότι παλαιότερα με ενέπνεε ο έρωτας, ίσως διότι μάταια προσπαθούσα να τον γνωρίσω σε έναν άδικο αγώνα πάλης. Σήμερα η εικόνα έχει αλλάξει. Με εμπνέουν εικόνες της πατρίδας μου, αρχαίες ελληνικές παραδόσεις, η μοντέρνα ταχύρρυθμη ζωή, φανταστικά γεγονότα, ό τι βλέπω μα κι ό τι έχω αφήσει πίσω μου...
Φυσικά οι υποχρεώσεις μου με περιορίζουν. Ο προσωπικός μου χρόνος είναι συνήθως ελάχιστος. Τουλάχιστον όμως μπορώ και σας μιλάω από εδώ, από ετούτο τον χώρο. Και δεν σας ξεχνάω. Όπου κι αν είστε. Ακολουθήστε με.