Νύχτα. Ξεκίνημα του χρόνου πάλι από το δώδεκα. Αντίστροφη πορεία λεπτών σε πτώση.
Άυπνη απόψε αναρροφώ και εισπνέω τους παλιούς καιρούς, σαν πολυκαιρισμένα τσιγάρα, κι εκεί, πέρα από το μπαλκόνι του δωματίου μου, τα κίτρινα θολά φώτα της πόλης, ξεθωριάζουν τις περασμένες μου αναμνήσεις.
Πόσο παράξενο, αλήθεια…Θα ορκιζόμουν πως αυτή τη νύχτα το φεγγάρι έχει άρωμα αρμπαρόριζας, ή και τ’ αστέρια πως μυρίζουν αγιόκλημα και νυχτολούλουδο.
Στα τελευταία ίχνη του Καλοκαιριού τα δέντρα δειλά αποχωρίζονται τα φύλλα τους, και τα κλαδιά, με ορθάνοιχτα τα μάτια τους, απομένουν να τα κοιτούν, κίτρινα και ωχρά, ν’ αργοπεθαίνουν σαπίζοντας στο χώμα. Κι όμως, θαρρώ πως ούτε ένα Φθινόπωρο ως τώρα δεν περιφρόνησε την άφιξή του στο παλάτι του χρόνου. Το ένα Φθινόπωρο έτσι διαδέχεται το άλλο, σαν από συνήθεια και φυσικότητα, ή σαν θεών καθορισμένο πεπρωμένο.
text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved
