Η κάθετη πτώση των φύλλων των δέντρων
είναι η πεισματική αυτοκτονία του φθινοπώρου…
Το επίμονο άκουσμα της σιωπής μας
είναι η προδοσία των πιο κρυφών μας μυστικών…
Επέμενε να ξεφεύγεις από τις ράγες των τρένων που σε κυνηγούν…
Σαν άλλα, μεγάλα και μοντέρνα αερικά, κουβαλούν εφιάλτες που καθηλώνουν σε ψυχικές αυτοκτονίες…
Το είδωλο της συνείδησης
είναι η διαστρέβλωση του ειδώλου της
αμνησίας…
Πίσω από την κορνίζα του πίνακα
κρύβεται πάντα η πραγματική απεικόνισή του…
Πληγώνει όποιος αγαπά.
Αγαπά όποιος πληγώνει.
Οι όψεις του ίδιου πάντα νομίσματος,
μα αν το πετάξεις ψηλά
θα διαπράξεις μια κίνηση
που θα κομματιάσει μια μονάχα ψυχή
σε δυο τραχιές, κρύες, μεταλλικές επιφάνειες…
Κρατάς το κλειδί της καρδιάς μου
μόνο αν βρεις το θάρρος
να κρατήσεις τη καρδιά μου ολοζώντανη στην ίδια τη παλάμη σου…
Μπορείς;
Τα όνειρά μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά
περιπλέκοντα, φροϋδικά,
αραχνοειδή συναισθήματα
που ζουν εις βάρος του ιστού
της ίδιας της συνείδησής μας…
Προβολή της άϋλής μας πραγματικότητας
σε μια κατάσταση ύπνωσης…
Η ενσάρκωση των ίδιων των επιθυμιών μας
είναι ένα ζωντανό θήραμα,
ανίκανη να ξεφύγει από τη παγίδα των μεταξένιων κλωστών,
μα βορά στο στόμα της ανελέητης αράχνης…
Ποιος είπε ότι ο ουρανός που με σκεπάζει δεν είναι η θάλασσα…
Κι εκείνη η θάλασσα που μου βρέχει τα πόδια δεν είναι απλά ο ουρανός μου;
Είναι ισομερές και ισόχωρο το άνω με το κάτω τμήμα μιας κλεψύδρας…
Αν η ζωή μου είναι ένα ισοσκελές και ισόπλευρο τρίγωνο,
τότε η υποτείνουσα του είναι η δική σου ανάμνηση…
Μπήκα εντός επιθυμίας
Βγήκα εκτός ονείρου
Κι επί τ’ αυτά ακόμα ελπίζω κι αναπνέω…
Μόνο που εσύ έμεινες εντός μου κι εναλλάξ…
Είναι επιτακτικές, προστακτικές,
οι θεσμοφοριάζουσες επιθυμίες του έρωτα…
Πως ν’ αναζητήσεις ένα φάντασμα
που ακόμη και το ίδιο
αναζητεί ματαίως την ύπαρξή του;
Κατασκεύασα λοιπόν τη Κιβωτό μου
από παλιά, άλλοτε άχρηστα αισθήματα αυτοσυντήρησης…
text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved
