Τα χρόνια επισυνάπτουν ανάσες σε κλειστά δωμάτια.
Εφημερίδες παλιές διαβάζεις τα βιώματά σου.
Τα μαλλιά σου
μακριά κι αχτένιστα
καρφιτσώνουν πάνω σου μια γοητεία που ξεχάστηκε.
Το τραπέζι προσμένει να ακούσει το βάρος του χεριού σου όσο γράφεις.
Από μακριά μια μελωδία παίζει ανάκληση προσευχής.
Χαθήκαμε, μου λες.
Και τώρα ένας συλλογισμός ευγενικός
κουβαλάει το πανωφόρι σου.
Χαμογελάς. Φύγαμε.
Το περίπου είναι πάντα καλύτερο από το απρόσιτο.
Η πρώτη ψιχάλα κλείνει μέσα της κρύσταλλα συνταύτισης.
κι ετούτη η Κυριακή κατασκευάστηκε για δύο.
text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.
