Απόψε φυσά βροχή σιωπής από το Sheffield. Σαν από κείνες τις βροχές που, με τις μεθυσμένες πρωινές σταγόνες τους, ποτίζουν τα τριαντάφυλλα της αυγής. Σαν από κείνες τις ψιχάλες που καταβρέχουν το φρεσκοσκαλισμένο χώμα και του αναδύουν εκείνη τη μυρωδιά που εισπνέει φθινόπωρα.
To whom can I speak today?
Faces are invisible
And death stands before me
Like the fragrance of myrrh…
Like sitting under a shade on a breezy day…
Πνέει καινούριος, παράξενος αέρας στο δωμάτιο αυτό. Ανοίγει για άλλη μια φορά η πόρτα, κι οι μορφές οι δυσόρατες εισβάλλουν χείμαρροι σωστοί, με κορμιά της ώχρας και γοργοδουλεμένους γυμνασμένος τετρακέφαλους.
Death stands before me today
As a woman longs to see the house of her lover
After she has spend many wears held in captivity.
Τα πελώρια βιβλία σου κλείνονται πια ολάκερα σε ένα μυαλό, κι εσύ του κλείνεις πιεστικά το φερμουάρ, για να τα πάρεις μαζί σου λίγο πάνω από τη πλάτη σου.
Τα ποτήρια σου μένουν σπασμένα στο πάτωμα. Χίλια δυο κομμάτια, μετρημένα ένα-ένα.
Nay, but he who is yonder
Shall be a living god
Ο ήχος της σιωπής και το κερί σου σιγόκαιει, σπινθηρίζει λιγάκι, κι έπειτα αναλαμπαδιάζει, τώρα πια που γεύτηκες την αποδιοπομπαία κάθαρση του δράματός σου.
Inflicting punishment upon the doer of evil…
Λυπάσαι αλήθεια.
text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved. Τα κομμάτια στα αγγλικά είναι δείγμα αρχαίας αιγυπτιακής ποίησης σε μεταφραση.
